50+ssers en werk: Ligt er iemand écht van wakker?

 

It’s a bit cloudy in my head

 

In mijn zoektocht naar vast werk, na een lange periode van een zelfstandig beroep en daarna een vrij lange periode van revalidatie , viel mijn oog bij het googelen op een uitzendkantoor voor 50+ssers en gepensioneerden: ‘ Victor’,  of zoiets 🙂 Lees verder 50+ssers en werk: Ligt er iemand écht van wakker?

Marrakech: De soek (3)

Dinsdag, 15 november, 1994, Marrakech

Abdu toont ons enkele typische bouwwerken en poorten, vooraleer we naar de ‘echte’ soeks gaan, via een straatje waar alle ambachtslui vertegenwoordigd zijn: lederbewerkers, wevers, borduurders, pottenbakkers, meestal enkel mannelijke leden. Ze werken in omstandigheden die voor ons ondenkbaar zijn: in heel kleine krotpandjes, waar ze met zes of zeven op elkaar gedrumd hun ambacht moeten uitoefenen. Meestal vredige, teruggetrokken, maar aardige mensen. Anders dan de straatverkopers (die aan je plakken als stroop), laten ze je met rust en laten zich gewillig bespioneren. Ze zijn eigenlijk heel fier op wat ze doen en vinden het fijn te mogen tonen wat ze met handwerk tot stand brengen. ‘Le vrai artisanat’ glundert Abdu, terwijl hij een babbeltje doet met de ambachtslui. Ze wenken ons naderbij te komen om wat uitleg te geven over hun creaties en de manier waarop ze die maken. Jennie vraagt aan een lederbewerker of we met hem op de foto mogen. De man roept zijn ploegmaten erbij en we nemen een foto met de belofte dat we hen een exemplaar zullen opsturen. Een van de jongens schrijft zijn adres op een stukje leder. Lees verder Marrakech: De soek (3)

Laissez-moi chanter…pour ceux qui n’ont rien….Patricia Kaas in het Kursaal van Oostende…wat een power lady!!!

 

Laisser moi chanter
pour ceux qui n’ont rien
laissez-moi penser :
qu’il y a toujours quelqu’un
qui cherche à donner
quelque chose de bien
qui cherche à couper
les cartes du dessin

 

Kursaal Oostende,  http://www.kursaaloostende.be/, zondag 17 september 2017.

OMG!!! Wat een kracht gaat er uit van dit ogenschijnlijk frêle personage! Haar stem reikt zo diep als de zee, om zich daar vast te ankeren in je ziel. Patricia Kaas zingt zowel rauwe blues, als heel delicate, subtiele, ontroerende songs, maar altijd is ze alom aanwezig. Het ‘timide’ Belgische publiek is moeilijk op gang te krijgen, maar enkele nummers verder staat het hele auditorium recht voor een daverend applaus en slaagt ze er zelfs in om met haar ‘Et moi je chante le Blues’ een paar enkelingen tot dansen te bewegen. Lees verder Laissez-moi chanter…pour ceux qui n’ont rien….Patricia Kaas in het Kursaal van Oostende…wat een power lady!!!

Restaurant Petrus in Oostende, het kloppend hart van een heilig plein

Op het Sint Petrus en Paulus plein in Oostende vind je restaurant Petrus. De zaak valt meteen op, omdat de met felgele stof beklede terrasstoelen en de gele zonnewering deze gezellige bistro een opvallende en zonnige schittering geven.

Als ik zin heb in een kwalitatief uitstekende steak tartaar , naar keuze zelf te bereiden met alle aangeleverde accessoires, of kant-en-klaar opgediend, dan kan ik zonder twijfel Restaurant Petrus aanbevelen. Hetzelfde doe ik als de bedwelmende geur van Petrus’ (h)eerlijk bereide mosselen me influistert dat ik beter niet kook vanavond en beter lekker mijn voeten onder tafel kan steken 🙂
De rest van de kaart is er overigens ook lekker, maar deze twee gerechten behoren wel tot mijn top 3 van ‘waar- eet- ik- als- ik- zin- heb- in…’ Lees verder Restaurant Petrus in Oostende, het kloppend hart van een heilig plein

De Hammam (2)

https://www.youtube.com/watch?v=3PmLljekX9w&t=40s

Vervolg op ‘Marrakech

Dinsdag 15 november 1994, Marrakech

Ontbijten op een deftig uur in het centrum van Marrakech, op een dakterras met een prachtig panorama op de stad en in de verte het Atlasgebergte…. dat is pas luxe!!! De hele omgeving is  gehuld in een langzaam optrekkende, in de zon verdampende ochtendnevel.

Nadat we rijkelijk genoten heb van ons ontbijt, met zicht op dit  dynamisch schouwspel van een stad die ontwaakt (o-daar-heb-ik -altijd-al-zoveel-van-gehouden), lopen we even later op de rue Alla-l-Fassi, een brede boulevard met palmbomen. Tien uur. We voelen de ochtendkilte nog, vanwege de nevel, maar tegelijk kondigt de zon een behaaglijk warmte aan, die zelfs neigt naar hitte. Links van ons probeert een man gelijke pas met ons te houden. Ik gluur even terzijde. Hij vraagt of hij ons de stad mag laten zien. Jennie neemt het woord, terwijl ze resoluut doorstapt en hem kordaat probeert af te wimpelen. Hij reageert vrij arrogant. Met een neerbuigende blik en een vuile-vinger gebaar geeft hij blijk van zijn minachting voor ons, Europese vrouwen. Lees verder De Hammam (2)

Post operatiefje

‘Mag ik nu nog zwemmen?’
De chirurg keek haar aan en twijfelde even.
‘Wacht nog maar een paar weken.’
‘Ik bedoel “sjiek” zwemmen hé, met mijn hoofd boven water.’
Hij keek ernstig, maar aan het trillen van een spiertje nabij zijn mondhoek kon ze afleiden dat hij geamuseerd was door haar uitspraak.
‘Sowieso moet je litteken eerst dicht gegroeid zijn’, zei hij, plots weer Lees verder Post operatiefje